Op een gegeven moment ben je naar Systeeminstellingen gegaan en heb je "Dock automatisch verbergen en tonen" ingeschakeld. Het leek een goed idee — meer verticale ruimte, een opgeruimder scherm. Maar nu moet je, elke keer als je een app wilt openen, eraan denken je cursor helemaal naar de onderrand te bewegen, even te pauzeren en te wachten tot de Dock omhoog schuift voordat je ergens op kunt klikken. Beweeg je te snel of klik je te vroeg, dan gebeurt er niets en moet je het opnieuw proberen.
De schermruimte is fijn. De weerstand die je elke keer voelt als je iets wilt starten, is dat niet.
Waarom dit compromis bestaat
Automatisch verbergen is een alles-of-niets-instelling. Er is geen tussenweg waarin de Dock slim is over wanneer hij verschijnt — hij is óf altijd zichtbaar en neemt ruimte in, óf altijd verborgen en vereist een zweef-en-wacht-gebaar, hoe snel je een app ook nodig hebt. macOS biedt van zichzelf geen snellere tussenoptie.
Houd de Dock verborgen en start toch direct
Jetty lost dit op door je app-snelkoppelingen naar een plek te verplaatsen die altijd zichtbaar is zonder schermruimte in te nemen: de menubalk. Je kunt automatisch verbergen van de Dock permanent aan laten staan, want je hebt de Dock niet meer nodig om iets te starten. Klik op het Jetty-icoon, je apps verschijnen direct — geen zweven, geen wachten, geen mislukte pogingen.
Geen zweven en wachten meer
De menubalk verbergt zich niet en animeert niet. Hij is er gewoon, altijd, zonder dat het je schermruimte kost. Erop klikken is direct — geen vertraging om rekening mee te houden.
Volledige schermruimte, permanent
Met de Dock voorgoed verborgen en Jetty die je apps start, behoud je de verticale ruimte die automatisch verbergen je zou moeten geven, zonder de belasting van een trage onthulling elke keer dat je een app nodig hebt.
Werkt net zo goed met een zichtbare Dock
Besluit je later om de Dock weer aan te zetten, dan werkt Jetty nog steeds precies hetzelfde. Het is sowieso niet afhankelijk van je Dock-instellingen.